Vroeger leek altijd alles buiten bereik. Onmogelijk, totdat ik het uitvoerde. Dit blog gaat over dingen doen die je spannend vindt of die je voor de allereerste eerst doet. Dat vraagt om jezelf uit te dagen en een portie lef.
Herinner jij je het moment waarop je voor het eerst met iemand ging schuifelen (of schuren zoals ze dat tegenwoordig noemen) op een schoolbal of feestje? Ik wel. Voordat ik op dat leuke meisje af durfde te stappen werd ik overvallen door stress en wanhoop. Dat begon met opwinding in mijn buik en het verspreidde zich langzaam naar mijn steeds sneller kloppende hart. Met een gloeiend hoofd, acute verlammingsverschijnselen en hartkloppingen in mijn keel zette ik toch de stap, voorbij the point of no return. Daarna was het ijs gebroken, ze gleed als vanzelf mijn armen in, en mijn eerste schuifelavontuur was een feit. Dit gevoel ervaar ik in meer of mindere mate nog steeds als ik een uitdaging aanga of een keuze maak die onvergetelijk gaat worden zoals het abseilen van de Euromast. Ik laat me echter niet meer verlammen. Ik heb een ingrediënt gevonden om hiermee om te gaan en heb dat opgeslagen in mijn receptenboek van het leven: LEF!
Je hoort of leest het steeds vaker: ‘Life begins at the end of your comfortzone.’ Een rake observatie, die de leergierigen onder ons kunnen beamen. Het is heel gemakkelijk om te blijven hangen in de wereld die je kent, want dat is veilig. Het is een eigenschap van je ego, die zich het liefste krampachtig vasthoudt aan de status-quo. Het onbekende is onbemind. Maar hoe zou het zijn als je, juist wanneer het spannend wordt, een stap richting het grote onbekende zet? Wat heb je daarvoor nodig? Laat je negatieve gedachten of gevoel van angst niet tussen jou en de uitdaging in staan. Verzamel je moed en heb het LEF! om een brug te slaan naar wat je in het leven wilt bereiken.
Zo stond ik in september 2013 in de coulissen van TEDx Youth in Eindhoven voor mijn eerste TEDtalk. De zaal zat vol mensen en meerdere camera’s zorgden voor een nieuwe dynamiek bovenop de podiumervaring die ik al bezat. De jonge sprekers om me heen stonden nog vluchtig hun verhaal te repeteren. Ik haalde alleen een keer diep adem en sloot mijn ogen.
Ik visualiseerde hoe ik het podium op kwam en mijn eerste woorden sprak. Het publiek hing aan mijn lippen en ik sprak helder, zelfverzekerd en kalm… Toen werd ik op mijn schouder getikt, het was mijn beurt. Ik kreeg mijn microfoon om en heel even won de paniek. Totdat ik het podium betrad en de herinnering aan de eerste keer schuifelen een fractie van een seconde in mijn gedachten opkwam. Er verscheen een glimlach van oor tot oor. Ik was er klaar voor.
Laat me je uitdagen om de volgende keer dat het spannend wordt heel even stil te staan en je ogen dicht te doen. Deze visualisatie-oefening kan je helpen om jouw sprong in het diepe met goede moed te maken. Stel je voor dat je een vogel bent die op een tak van een boom zit. De vogel is niet bang dat de tak breekt, omdat ze kan vertrouwen op haar eigen vleugels.
Dat mag jij ook doen. Geloof in jezelf. Voel je even die jongeling die contact zoekt, en die beloond wordt met een dans. Die dans ligt binnen bereik, evenals jouw doel. Vertrouw daarop. Vervolgens zet je de stap met je ogen open, vol vertrouwen en met een sterk hart. Dat is LEF!
En als je eenmaal de smaak te pakken hebt, bestaat de kans dat je net als ik het podium van TEDx beklimt, over het randje van de Euromast naar beneden abseilt, of afscheid neemt van je vaste baan en je oude leven om je hart te volgen.